Stanisław Wojciech Rogalski PDF Drukuj E-mail
środa, 02 marzec 2011

Stanisław Wojciech RogalskiStanisław Wojciech Rogalski (1904-1976), inżynier mechanik, konstruktor lotniczy.

Ur. 25 maja w Ołomuńcu na Morawach. Ukończył Gimnazjum im. A. Mickiewicza w Warszawie i podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. Przerwał je i wstąpił do wojska.

W 1925 r. ukończył szkołę pilotów w Bydgoszczy uzyskując dyplom pilota wojskowego. Wznowił studia na Politechnice Warszawskiej i w 1929 r. otrzymał tytuł inżyniera mechanika.

W czasie studiów działał w sekcji lotniczej Koła Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej, która zorganizowała warsztat stolarski i mechaniczny. W warsztacie tym Rogalski wraz ze Stanisławem Wigurą zbudował dwuosobowy samolot sportowy, nazwany WR-1. Po dołączeniu do zespołu Jerzego Drzewieckiego, powstał w 1927 r. wolnonośny górnopłat RWD-1, a następnie kolejne modele samolotów RWD. Na RWD-2 por. pilot F. Żwirko i A. Kocjan ustanowili w 1929 r. światowy rekord wysokości w klasie samolotów sportowych o ciężarze do 200 kg.

W latach 1927-1929 był asystentem wolontariuszem, a następnie do 1937 r. starszym asystentem w Katedrze Budowy Płatowców Politechniki Warszawskiej. Równocześnie w latach 1931-1934 wykładał budowę samolotów w Politechnice Lwowskiej. W 1930 r. wraz z S. Wigurą, J. Drzewieckim i Jerzym Wędrzychowskim zorganizował na Okęciu w Warszawie warsztaty, przekształcone w 1933 r. w Doświadczalne Warsztaty Lotnicze. Powstały w nich dalsze typy samolotów RWD, które pilotowane przez polskich lotników odniosły w latach trzydziestych szereg międzynarodowych osiągnięć. Łącznie w latach 1927-1939 powstało 21 typów samolotów RWD. Natomiast łącznie zbudowano ponad 1000 płatowców różnych typów RWD. Część z nich sprzedano do kilkunastu krajów świata. Sprzedawano również licencję na ich produkcję.

Rogalski odbył kilka zagranicznych podróży naukowych, m.in. w 1939 r. do USA, gdzie prowadził studia w fabrykach i instytucjach badawczych. W listopadzie 1938 r. habilitował się w Politechnice Warszawskiej na podstawie pracy „Wady i zalety podwozia trójkołowego”.

We wrześniu 1939 r. na polecenie władz ewakuował się do Rumunii, wywożąc dokumentację projektową. Przedostał się następnie do Francji, a na początku 1940 r. skierowany został do Anglii. Pracował tam w firmie lotniczej Westland Ltd. w Yeoville, projektując uzbrojenie samolotów myśliwskich. Wiosną 1941, uzyskawszy zgodę władz polskich i angielskich, wyjechał do Turcji, gdzie w organizowanym przez J. Wędrzychowskiego zakładzie produkcji samolotów w Türk Hara Kurumu kierował zespołem biura konstrukcyjnego. Równocześnie zorganizował przy uniwersytecie w Stambule wydział budowy samolotów. W latach 1942-1948 wykładał tam aerodynamikę stosowaną. Wraz z inż. Franciszkiem Janikiem kierował budową dwu tuneli aerodynamicznych w Stambule i Ankarze.

W 1948 r. wyjechał do USA, gdzie pracował początkowo w firmie Lord Co. w Erie, a w latach 1949-1958 był głównym aerodynamikiem w Chase Aircraft Co. w Trenton, gdzie brał udział w pracach konstrukcyjnych transportowca C-123. Następnie od 1958 r. pracował w firmie Grumman Aircraft Engineering Co., początkowo w Bethapage, w stanie Nowy Jork, a od 1961 r. w Fort Worth w Teksasie - pracował nad konstrukcją dwusilnikowego odrzutowca wojskowego F-111 o zmiennej geometrii płata. Po ukończeniu tej pracy był kierownikiem działu aerodynamiki firmy Grumman.

W 1970 r. opracował do druku Grumman Aerodynamics Manual. Równocześnie był w latach 1950-1968 wykładowcą uniwersytetu w Princetown oraz w latach 1950-1955 w Forrestal Research Center, a w latach 1957-1968 w Aerodynamics Design.

W 1971 r. przeszedł na emeryturę. W tymże roku opracował projekt poduszkowca, poruszającego się po betonowym torze z prędkością 480 km na godzinę. Udzielał też konsultacji w sprawie budowy transportowca Flying Awe, a także w sprawie pojazdu kołowego, używanego na powierzchni księżyca.

Przed śmiercią przekazał Instytutowi Lotnictwa w Warszawie swą obszerną bibliotekę specjalistyczną oraz materiały i własne prace naukowe. Zmarł 6 lutego 1976 r. w Huntington koło Nowego Jorku. Urna z prochami została pochowana 14 kwietnia tegoż roku na cmentarzu komunalnym na Powązkach w Warszawie. Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta, a także orderami włoskim i brazylijskim.

Był żonaty z Halszką z Rychterów, siostrą Witolda, znanego działacza motoryzacyjnego. Nie miał dzieci.

 


Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta

Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta

 

 

 

Źródło: Polonia Technica – Zarys Historii w Latach 1941-2001,  Nowy Jork, 2001, M. Szczerbiński.

Ostatnia aktualizacja ( środa, 02 marzec 2011 )
< Poprzedni   Następny >

Znajdź na portalu...

Nasi sponsorzy

Advertisement

Członkowie PT...

Dla członków Polonia Technica:
Wypełnij formę aby otrzymać dostęp